Swoje doświadczenia z czasów wojny domowej w Hiszpanii opisał w doskonałej reporterskiej, ale i głęboko socjologiczno-filozoficznej książce W hołdzie Katalonii. I prawdopodobnie gdyby nie to wstrząsające hiszpańskie doświadczenie nigdy nie powstałyby jego najbardziej znane dzieła. Młody idealista George Orwell jedzie do Hiszpanii jako ochotnik wysłany przez Independent Labour Partii i walczy w oddziałach POUM (Robotniczej Partii Zjednoczenia Marksistowskiego), organizacji zbliżonej do anarchistów. Wkrótce jednak przekonuje się, że walczy nie tylko z faszystami, z frankistami. Okazuje się, że zagrożenie czai się po (pozornie) tej samej, lewej stronie barykady. Tym zagrożeniem są staliniści, konkretniej nawet NKWD i GRU. I to oni zwalczają rewolucję równie zacięcie jak wojska Franco! To doświadczenie - pozostawiło trwały ślad w życiu i twórczości autora najważniejszych antyutopii XX wieku.

Belinda to najbardziej kontrowersyjna z książek Anne Rice. To niezwykle zmysłowa, erotyczna historia miłosna. Jedyna w swoim rodzaju fantazja. Oto Belinda, złotowłosy obiekt pożądania, świeża, pozbawiona zahamowań. Ale dla Jeremy`ego Walkera - przystojnego i sławnego pisarza, autora książek dla dzieci, a zarazem wybitnego malarza i ilustratora własnych opowieści - Belinda to miłość zakazana, to zakazana namiętność. Słodka szesnastolatka - i najbardziej uwodzicielska kobieta, jaką znał. Urzekająca, zniewalająca...

Miasto nie może sobie poradzić z bandami mordujących i gwałcących wyrostków. Ale pełna makabra zaczyna się, gdy sąd i policja biorą stronę bandytów, zapewniając im bezkarność. Poznaliśmy to na włąsnej skórze. Kiedy skóra nam cierpnie przy wyczynach 15-letniego Alexa i jego młodocianych zwyrodnialców, zadajemy sobie pytanie: czy to jest realne? Ktoś krzyknął, że Mechanicznej pomarańczy ma w Polsce nie być! I przez 15 lat cenzura prowadziła z nią wojnę. Ilu jeszcze takich dysponentów ma do dzisiaj w ręku bat i tępy nóż? Athony Burgess stworzył dla tej powieści osobny język. Przekład Roberta Stillera to nie tylko brawurowy popis wynalazczości językowej. To coś przerażająco realnego: istnieje szansa, że takim językiem Polacy będą rzeczywiście mówić. Nie to jest w Mechanicznej pomarańczy najokropniejsze, co jej bohaterowie wyczyniają, lecz to, co się przy tym dzieje w ich tylko pozornie ludzkiej świadomości.

Przetłumaczony na 30 języków, wydany w łącznym nakładzie ponad 20 milionów egzemplarzy (!!!) Shogun Jamesa Clavella uznawany jest za jedną z najlepszych powieści przygodowych wszech czasów. Główny bohater rozgrywającej się na przełomie XVI i XVII wieku opowieści - angielski żeglarz John Blackthorne trafia do Japonii. Trafia tam w momencie przełomowym: po śmierci genialnego wodza i reformatora - Toyotomi Hideyoshi - który zjednoczył kraj, władzę ma objąć kilkuletni następca, Hidyori. Jednak do czasu uzyskania przez niego pełnoletności władzę sprawuje 5-osobowa Rada Regencyjna. Między jej członkami musiało wkrótce dojść do konfliktu, którego kulminacją była bitwa pod Sekigaharą, w której samuraje Ieyasu Tokugawy - czyli powieściowego Toranagi - zabili kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy Ishido Matsunari. Do zwycięstwa Toranagi w znacznej mierze przyczynił się angielski pilot, anjin-san, John Blackthorne... Tej powieści nie da się przeczytać jednym tchem. Ta powieść to maraton, ale maraton najszybszy w Twoim życiu.

Jak pisał Henryk Barycz dzieło Huizingi pozbawiało epokę Średniowiecza upiększeń, akcesoriów i stylizacji, jaką dało jej romantyczne dziejopisarstwo. Z drugiej strony usuwało legendę i fikcję stworzoną przez dziejopisarstwo pozytywistyczne o Średniowieczu jako epoce mroku, prymitywizmu i szarości form życia. Huizinga zrekonstruował i dał zwarty obraz późnego Średniowiecza, zapewnił mu samoistny byt jako odrębnej epoce kulturalnej ludzkości, pozwolił zrozumieć własny styl ówczesnego życia, jego późnogotycką sztukę, piękno i złudy, wzniosłość i tragizm ówczesnego bytowania, odsłonił kruszenie się i rozpadanie przeżywającego się systemu pojęć, ideałów i sposobów myślenia.Kiedy świat był o pięć stuleci młodszy, wszystkie sprawy życiowe przybierały znacznie ostrzejsze formy zewnętrzne niż obecnie. Dystans pomiędzy smutkiem i radością, dystans między dobrym a złym losem wydawały się dużo większe niż dla nas; każde z doświadczeń miało tę bezpośredniość i wyłączność, jaką radość i smutek ciągle jeszcze mają w umyśle dziecka. Każde wydarzenie, każdy czyn ujmowano w określone i wyraziste formy, i zgadzało się to z powagą ścisłego, niezmiennego stylu życia. Wielkie wydarzenia żywota ludzkiego - narodziny, małżeństwo, śmierć - opromieniała na mocy sakramentów boska tajemnica. Ale również i mniejszym wydarzeniom - jak podróż, praca, odwiedziny - towarzyszyła obfitość błogosławieństw, ceremonii, sformułowań słownych i konwencji.Mniejsze ulgi przysługiwały nieszczęściu i chorobie; pojawiały się one w sposób straszniejszy i bardziej bolesny. Choroba dotkliwiej kontrastowała ze zdrowiem. Ostry ziąb i zatrważające ciemności zimy były złem dużo bardziej rzeczowym. Gwałtowniej i żywiej cieszono się zdrowiem i bogactwem, bo jeszcze bardziej niż obecnie kontrastowały one z godnym ubolewania ubóstwem. (...) Krótko mówiąc, wszystko w życiu miało w sobie coś olśniewającego i bezlitośnie publicznego. Trędowaci, chodząc w procesjach i trzęsąc swymi grzechotkami, otwarcie prezentowali swe ułomności. Każda pozycja społeczna, rzemiosło i profesja były do rozpoznania po stroju. Możni się nie pokazywali nigdy inaczej niż w ostentacyjnym pokazie broni, służby odpowiednio ubranej, budząc lęk i zawiść. Wymiar sprawiedliwości, sprzedaż dóbr, wesela i pogrzeby - wszystko to manifestowało się w procesjach, okrzykach, lamentach i muzyce. Kochanek nosił emblemat swojej damy, towarzysz cechowy oznakę swego bractwa, stronnictwo barwy i herb swego przywódcy.